Omega De Ville 111.077, referentiegids voor kopers

De vroege stalen uitvoering combineert een zilverkleurige sunburst-wijzerplaat met zwart gedrukte indexen en zwarte wijzers. De vergulde variant behoudt die zilverkleurige sunburst-afwerking, maar gebruikt opgelegde goudkleurige staafindexen en een opgelegd Omega-logo, samen met een roestvrijstalen achterdeksel. Materieel zijn dit heel verschillende keuzes. Slijtage aan de vergulding rond de bandaanzetten legt het basismetaal bloot, terwijl een stalen kast met normale sporen ook zonder cosmetische ingreep samenhangend en eerlijk kan blijven.

In 1972 bestond de stalen 111.077 eveneens met een grijze wijzerplaat met linnenstructuur, zwarte indexen en zwarte staafwijzers. Die structuur geeft het oppervlak meer diepte, maar maakt een overtuigende herdruk ook lastiger. Tussen een scherpe stalen uitvoering met een eerlijke zilverkleurige wijzerplaat en een optisch frissere vergulde uitvoering verdient staal de voorkeur. Vergelijk je twee stalen exemplaren, laat dan de originaliteit en staat van de wijzerplaat beslissen.

De bekende kasten meten 33 mm of 34 mm zonder kroon. Door de dunne, geïntegreerde lunette gaat een groot deel van die breedte naar de wijzerplaat. De indeling met twee wijzers blijft bijzonder helder, omdat er geen secondewijzer of datumvenster tussen de gedrukte indexen komt. Dit is bij uitstek een horloge voor onder de manchet: het uiterst dunne profiel draagt laag, terwijl de kroon door het handmatig opwinden een vast onderdeel van het dagelijkse gebruik is.

De grijze linnenwijzerplaat oogt uitgesprokener dan de zilverkleurige sunburst-versie, omdat de textuur over het brede, rustige oppervlak zichtbaar blijft. Zilver is ingetogener en past moeiteloos in een formele context. Het verschil van één millimeter weegt minder zwaar dan scherpe kastlijnen en duidelijk contrast op de wijzerplaat. Een gaaf exemplaar van 33 mm is daarom te verkiezen boven een 34 mm kast met afgeronde contouren.

Schade aan de wijzerplaat is het eerste kostbare aandachtspunt. Lichte, verspreide vlekvorming komt voor op zowel zilverkleurige sunburst-wijzerplaten als grijze exemplaren met linnenstructuur. Kleine plekjes die pas onder vergroting opvallen, zijn doorgaans te verkiezen boven een herdruk waarbij het oorspronkelijke oppervlak verloren ging. Scherpe zwarte typografie moet logisch aansluiten op de afwerking. Een onnatuurlijk egaal oppervlak, verdwenen linnenstructuur of niet-passende onderdelen kunnen wijzen op een herdruk of een samengesteld exemplaar.

Vergulding slijt door op blootgestelde randen en bandaanzetten, en regulier onderhoud brengt die ontbrekende oorspronkelijke laag niet terug. Stalen kasten krijgen oppervlakkige krassen, terwijl herhaald polijsten de dunne lunette verzacht en de bandaanzetten afrondt. Glazen, kronen en pakkingen zijn slijtdelen, zodat hun aanwezigheid nooit volstaat voor een algemene claim dat alles origineel is. Zonder documentatie blijft de onderhoudshistorie onbekend, en één meetresultaat van de gang zegt niet genoeg over de conditie van het uurwerk.

Begin met een stalen 111.077 waarvan kaliber 620, kast en wijzerplaatconfiguratie logisch bij elkaar horen, en accepteer liever bescheiden vlekvorming dan een herdruk. De grijze linnenvariant is onderscheidender dan de zilverkleurige sunburst-uitvoering, maar alleen als de textuur intact is. Zo niet, dan is een eerlijke stalen uitvoering met zilverkleurige wijzerplaat de beter verdedigbare keuze.